BELGELER KONUŞURKEN SÖZLER TARTIŞILIYOR
Trabzon siyasetini az çok takip edenler bilir… Meclis kürsüsünde sesi en çok çıkan, lafını esirgemeyen isimlerin başında Cüneyit Zorlu gelir. Serttir, sivridir, yer yer de halk tabiriyle “dobradır.” Muhalefet yapar ama çoğu zaman ölçüyü de kaçırmaz. Ne var ki son çıkışı, “acele hüküm” kategorisine girdi gibi duruyor.
Mesele, Uzunkum Yaşam Alanı projesi… Şehirde zaten epeydir konuşulan, seveni de olan sevmeyeni de. Zorlu, bu projeyle ilgili söz alıyor ve diyor ki:
“Meslek odalarına sorulmadı, görüş alınmadı.”
Bu söz, mikrofonlar açıkken, kayıt altındayken söyleniyor. Yani öyle kulis lafı falan değil, aleni beyan.
Gel gör ki işin aslı, söylendiği gibi değil.
Çünkü Büyükşehir Belediye Başkanı Ahmet Metin Genç, proje sürecinde “Ben yaptım oldu” dememiş. Sivil toplum kuruluşlarıyla, bilhassa Mimarlar Odası ve İnşaat Mühendisleri Odası temsilcileriyle toplantılar yapılmış. Üstelik bu işler kapalı kapılar ardında da kalmamış; kayda geçmiş, haber olmuş, belediyenin resmi mecralarında yayımlanmış.
Yani ortada “rivayet” yok, belge var.
Söylenti yok, kayıt var.
Ahval ve şerait bu iken, “kimseye sorulmadı” demek, açık konuşalım, biraz ağır kaçıyor.
İnsan muhalefet yapar, yapmalı da… İtiraz eder, sorgular, hatta sert eleştirir. Bunlar siyasetin tabiatında var. Amma velakin, söze başlamadan evvel bir zahmet meseleye vukuf da gerekir. Aksi hâlde ok yaydan çıkıyor, söz sahibini zor durumda bırakıyor.
Şimdi kamuoyunun aklındaki sual şu:
Bu belgeler ortadayken Cüneyit Zorlu ne diyecek?
“Yanlış bilgiye dayandım” deyip meseleyi kapatacak mı,
yoksa bu iddiada ısrar edip tartışmayı başka bir mecraya mı taşıyacak?
Göreceğiz…
Ama şurası muhakkak: Siyasette söz uçar, belge kalır. Ve bazen susmak, yanlışta ısrar etmekten evladır.
***
ALIN TERİNİN KIYMETİNİ BİLEN BİR TAVIR
Bu memlekette işçinin derdi malum; pazar filesi hafif, cep ağır. Böyle bir ahvalde yöneticinin tavrı, lafla değil icraatla belli olur.
Ahmet Kaya’nın son maaş düzenlemesi tam da bu yerden konuşulmalı. “Enflasyon var, yapacak bir şey yok” demek yerine, çalışanının yükünü paylaşmayı seçti.
Ortahisar’daki 1250 personel için yapılan artış, kuru bir hesap işi değil. Yüzde 30,84 enflasyonun üstüne yüzde 5 refah payı eklendi; toplamda yüzde 35,84 zam verildi. Az şey mi? Değil.
Bu adımın ardından ortalama maaş 70 bin liranın üzerine çıktı. İkramiyeler de 15+15’ten 26+26 güne yükseldi; ayda ortalama 5 bin 300 lira daha girdi eve. Sofrada bir tabak daha demek bu.
Ortahisar Belediyesi gibi geniş bir hizmet alanında çalışanların yüzü gülerse, şehir de rahat eder. Temizlikten altyapıya, hizmet zinciri sağlamlaşır.
Burada mesele rakamdan ibaret değil; verilen sözün tutulmasıdır. Dün denilen bugün inkâr edilmediyse, güven doğar. Dirlik de buradan çıkar.
Hasılıkelam; zor vakitte elini taşın altına koyan yönetici az bulunur. Velhasıl, emeğin hakkını gözeten bu tutum alkışı hak eder.
***
RAMAZAN, DAYANIŞMANIN EN ÇOK HİSSEDİLDİĞİ ZAMAN
Türkiye’de yaşanan ekonomik sıkıntılar, her geçen gün halkın alım gücünü biraz daha zorluyor. Artan fiyatlar, düşen gelirler ve geçim kaygısı, Ramazan ayına girilirken toplumun büyük bir kesiminde ortak bir hissiyat oluşturuyor: endişe.
Bu tablo içerisinde özellikle belediyeler, kamu kurumları, sivil toplum kuruluşları ve hayırsever iş insanlarına yönelik kumanya ve gıda yardımı taleplerinde ciddi bir artış yaşanıyor. Vatandaşlar, Ramazan ayını huzur içinde geçirebilmek ve temel ihtiyaçlarını karşılayabilmek için destek arayışına giriyor. Yardımlar arasında kira ve yakacak desteği de yer alsa da, gıda yardımı her zamanki gibi ilk sırada bulunuyor.
İhtiyaç sahibi vatandaşların sayısı bu yıl daha da artmış durumda. Özellikle emeklilerin ve asgari ücretle geçinmeye çalışanların içinde bulunduğu ekonomik zorluk, günlük gıda alışverişini dahi ciddi bir problem haline getiriyor. Pek çok insan, temel besin maddelerine ulaşmakta güçlük çekiyor; Ramazan sofraları ise eskisine kıyasla daha mütevazı hale geliyor.
Buna karşın Ramazan ayının ruhuna uygun şekilde, dayanışma ve paylaşma kültürü yeniden ön plana çıkıyor. Hâli vakti yerinde olan komşular, dostlar ve iş insanları; çevrelerindeki ihtiyaç sahiplerine destek olma gayreti gösteriyor. Yardımlaşmanın, verenle alan arasında sessiz ama güçlü bir bağ kurduğu bir süreç yaşanıyor.
Ramazan, geleneksel olarak insanların daha iyi gıdalarla iftar yapmayı arzuladığı, sofraların biraz daha özenle kurulduğu bir dönem. Ancak bu beklentinin sadece belirli bir kesim için değil, herkes için geçerli olması gerektiği gerçeği de göz ardı edilmemeli.
Aslında ihtiyaç sahibi vatandaşların yalnızca Ramazan ayında değil, yılın tamamında hatırlanması ve desteklenmesi gerekiyor. Ramazan, bu bilincin artmasına vesile oluyor; insanlara çevresine daha dikkatli bakmayı, imkanlarını paylaşmayı hatırlatıyor.
Bugün herkes, kendi çevresinde gerçekten yardıma ihtiyacı olan kişileri fark edebilir. Nasıl ki bazıları sofrasını gönül rahatlığıyla kurabiliyorsa, aynı toplum içinde yaşayan ve buna imkân bulamayan insanlar da düşünülmek zorunda. Dayanışma, sadece bir tercih değil; toplumsal bir sorumluluk.
Temennimiz, bu Ramazan ayında toplumun tüm kesimlerinin el ele vererek, imkânı olanın olmayanı gözettiği, huzurun ve paylaşmanın öne çıktığı bir dönem yaşanmasıdır. Çünkü Ramazan, en çok da bunu hatırlattığı zaman anlam kazanıyor.
***
MAÇ SONUCU DEĞİL, DOĞRU YOL ÖNEMLİ
Trabzonspor’da oynanan ve kaybedilen her derbi maçının ardından benzer bir tablo ortaya çıkar. Taraftarlar, yönetimi ya da teknik ekibi “istifaya” davet eder. Bu duruma bir ölçüde “taraftar refleksi” demek mümkündür. Büyük camialarda beklenti de hayal kırıklığı da büyüktür.
Ancak meseleye sadece bir maçın sonucu üzerinden bakmak, koskoca bir kulübün geleceğini doksan dakikaya sığdırmak, ne kadar sağlıklı bir yaklaşımdır?
Trabzonspor, sıradan bir futbol kulübü değildir. O, bir şehrin kimliği, bir bölgenin hafızasıdır. Bu nedenle Trabzonspor’u desteklemek, yalnızca galibiyetlerde alkışlamakla sınırlı olamaz. Zor günlerde sahip çıkmak, asıl taraftarlığın göstergesidir.
Yıllar boyunca sıkça düşülen bir yanılgı vardı:
“Şampiyonluk gelsin de nasıl gelirse gelsin.”
Oysa Trabzonspor, bu anlayışla yönetilemez. Sürdürülebilir başarı; doğru yönetim, sağlam mali yapı ve planlı bir transfer politikasıyla mümkündür. Kulübün ekonomisi yürütülebilir ve sürdürülebilir değilse, kazanılan başarılar kısa vadeli olur ve uzun vadede daha büyük sorunlara yol açar.
Trabzonspor’un kendi gerçekleriyle hareket etme zorunluluğu vardır. Burada yönetimde A isminin ya da B isminin olması çok belirleyici değildir. Asıl mesele şudur:
Yönetim kurulu kulübün menfaatlerini koruyor mu?
Transfer politikasında doğru bir strateji uygulanıyor mu?
Alınan oyuncular sportif ve ekonomik değer üretiyor mu?
Ertuğrul Doğan göreve ilk geldiğinde transfer konusunda ciddi hatalar yaptı. Bu bir gerçektir. Ancak aynı zamanda şu da bir gerçektir ki, bu hatalardan ders çıkarıldı. Önceki dönemde alınan futbolculara hem transfer olurken hem de gönderilirken kulüp para ödemek zorunda kalıyordu.
Bugün ise tablo değişmiş durumda. Alınan futbolcuların neredeyse tamamı Avrupa kulüplerinin radarına giriyor. Yaş ortalaması daha düşük, potansiyeli yüksek, değer kazanabilecek oyuncular tercih ediliyor. Bu da kulüp adına doğru bir ekonomik aklın işlediğini gösteriyor.
Teknik tarafta da değerlendirme yaparken aynı sağduyuya ihtiyaç var. Fatih Tekke, oyun şablonu konusunda ısrarcı bir tutum sergiledi. Bu elbette eleştirilebilir. Ancak bir teknik direktörün kimlikli bir oyun inşa etmeye çalışması da görmezden gelinmemeli.
Asıl sorulması gereken şudur:
Takım her geçen gün oyunun üzerine koyabiliyor mu?
Ortaya konan futbol seyirciyi mutlu ediyor mu?
Şampiyonluk yarışının içinde olunup olunmaması ayrı bir başlıktır. Fakat doğru işler yapılıyorsa, bunun karşılığı bazen hemen gelmez. Sabır, büyük kulüpler için en zor ama en gerekli erdemdir.
Her derbi sonrası “istifa et, o gitsin bu gelsin” anlayışı, Trabzonspor taraftarının savunabileceği bir duruş değildir. Sürekli değişim, istikrar üretmez; tam tersine kulübü daha kırılgan hale getirir.
Elbette herkes üzülüyor. Elbette herkes Trabzonspor’un galip gelmesini, şampiyon olmasını, yarıştan kopmamasını istiyor. Ancak geriye dönüp baktığımızda kulübün geleceğini de düşünmek zorundayız.
Bu nedenle Trabzonspor’a gönül vermiş taraftarların bu süreçte muhalefet etmek yerine takımına daha çok sahip çıkması, stadyumu yine tıklım tıklım doldurması gerekir. Çünkü gerçek destek, işler yolundayken değil; zor zamanlarda anlam kazanır.
Trabzonspor’u gerçekten sevmek,
sadece kazandığında sevinmek değil,
kaybettiğinde de aklı selim kalabilmektir.
